Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Κυριακή, 27 Ιουνίου 2010

Kάποια στιγμή..



Κάποια στιγμή όλα θ΄αλλάξουν
μαγικά...
Κάποια στιγμή όλα θ΄αλλάξουν
όμορφα...
Κάποια στιγμή θα γίνει ο κόσμος
μαγικός...
Κάποια στιγμή θα γίνει ο κόσμος
όμορφος...


Κάποια στιγμή δεν θα φοβόμαστε
κανέναν...
Κάποια στιγμή δεν θα φοβομάστε
τίποτα κακό...
Κάποια στιγμή δεν θα υπάρχει πια
η ζήλια...
Κάποια στιγμή δεν θα υπάρχει πια
η βία...


Κάποια στιγμή όλα θα γίνουν
διαφορετικά...
Κάποια στιγμή θ΄αλλάξουν όλα
μαγικά...
Κι αν στην ζωή μας κάτι δύσκολο
συμβεί...
Θ ΄αλλάξει μόνο αυτό κάποια
στιγμή...


Τζένη Κωνσταντινίδου

Δευτέρα, 21 Ιουνίου 2010

Κοιμάμαι..


Κλείνω τα ματάκια
μες τα πουπουλάκια
και χώνομαι μέσα
στα παπλωματάκια


Ονειρεύομαι εγώ
στο μαξιλάρι το μικρό
νεράιδες και νανάκια
που μου μαγεύουν το μυαλό


Και τα μεσάνυχτα εγώ
κοιμάμαι ήσυχα εδώ
είναι ωραία και μαλακά
στα σεντονάκια τα μικρά

Κυριακή, 13 Ιουνίου 2010

Ουράνιο τόξο



Ουράνιο τόξο λαμπερό
μεγάλο και χρωματιστό
σ΄αυτό το μέρος το μικρό
ρίχνεις τα χρώματα σου εδώ


Κάποιες μέρες που είσαι εδώ
απ΄το παράθυρο κοιτώ
χαζεύω και παρατηρώ
τα χρώματα σου, μόνο εγώ


Ουράνιο τόξο φωτεινό
θεόρατο και μαγικό
σ΄αυτό το μέρος το μικρό
ρίχνεις τα χρώματα σου εδώ


Τζένη Κωνσταντινίδου

Κάθε μέρα







Κάθε μέρα στην ζωή μας
πράγματα κάνουμε πολλά
ευχάριστα,δυσάρεστα
αλλά και φοβερά!


Κάθε μέρα βγαίνει ο ήλιος
η βροχή και η συννεφιά
μας δροσίζουν,μας παγώνουν
κάθε μέρα όλα αυτά


Οι μεγάλοι μες στους δρόμους
τρέχουνε για μια δουλειά
κάποιοι όμως μένουν σπίτι
για να φροντίζουν τα παιδιά


Κάθε μέρα στην ζωή μας
πράγματα κάνουμε πολλά
ωραία,ευχάριστα,καλά
αλλά διαφορετικά


Τζένη Κωνσταντινίδου

Ο Ρατατούης..!!



Η ταινία περιγράφει την ιστορία του Ρεμί, ενός καλοφαγά ποντικού που θέλει να γίνει μάγειρας στο καλύτερο εστιατόριο του Παρισιού. Έτσι λοιπόν αποφασίζει να βοηθήσει ένα δόκιμο μάγειρα στο εν λόγω εστιατόριο. Ο καλύτερος κριτής όλης της χώρας επισκέπτεται το εστιατόριο και ο Ρεμί φτιάχνει ένα απλό φαγητό το οποίο εκπλήσσει τον κριτή, γιατί είχε να το γευτεί από τα παιδικά του χρόνια. Όταν ο κριτής δοκιμάζει το υπέροχο αυτό φαγητό (Ρατατούι), γράφει σε όλες τις εφημερίδες του Παρισιού τις καλύτερες κριτικές. Οπότε το εστιατόριο αρχίζει να γίνεται διάσημο και πάλι και να αποκτά όλο και περισσότερους πελάτες. Μέσα από όλη αυτή την ιστορία υπάρχει και εγκιβωτισμός, δηλαδή μία ιστορία μέσα σε μία άλλη. Ανακαλύπτουμε, λοιπόν, πως ο Λιγκουίνι, ο μάγειρας που βοήθησε αυτός ο ποντικός, έχει κληρονομήσει το εστιατόριο από τον πατέρα του Γκουστό. Τέλος, ο Λιγκουίνι αναγνωρίζει πως ο Ρεμί, ένας ποντικός, έχει φτιάξει τόσο υπέροχες γεύσεις για όλο το εστιατόριο και πως αντί για αυτόν αξίζει τα συγχαρητήρια ο Ρεμί.

Ψηλά στον ουρανό!



Ο 78χρονος Καρλ Φρέντρικσεν, ένας συνταξιούχος πωλητής μπαλονιών, παίρνει τη μεγάλη απόφαση να πραγματοποιήσει το όνειρο της ζωής του: δένει στο σπίτι του χιλιάδες μπαλόνια και πετάει προς τα άγρια τοπία της Νότιας Αμερικής. Στην πορεία όμως ανακαλύπτει ότι δεν είναι μόνος… Μαζί του βρίσκεται ο μεγαλύτερος «εφιάλτης», ένας 8χρονος λαθρεπιβάτης που ακούει στο όνομα Ράσελ και που θέλει επίσης να εξερευνήσει το άγνωστο. Στο ταξίδι τους θα συναντήσουν τους πιο εξωτικούς και παράξενους χαρακτήρες, σε μια περιπέτεια γεμάτη γέλιο, δράση αλλά και συναίσθημα.







Τρίτη, 8 Ιουνίου 2010

Μουσείο Μαθητικής Ζωής στο 5ο Δημοτικό Βριλησσίων!


Σε μια στιγμή όλα γύρω μου ζωντάνεψαν. Τα τοποθετημένα στη σειρά μολύβια άρχισαν να γράφουν, τα βιβλία άκουγες να διαβάζονται από παιδιά, οι κρεμασμένες εικόνες στους τοίχους ζωντάνεψαν». Ετσι περιγράφει ένας μικρός μαθητής το «Μουσείο Μαθητικής Ζωής» που από χθες άνοιξε τις «πύλες» του στο 5ο Δημοτικό Σχολείο Βριλησσίων, για να μας ταξιδέψει στον χρόνο και στις σχολικές αίθουσες της μεταπολεμικής Ελλάδας.


Ξαναζωντάνεψαν το σχολείο του ‘60
Το μεράκι δύο δασκάλων, της Γιολάντας Τσορώνη και της Αντας Ευαγγέλου για τη δημιουργία ενός μουσείου που «δένει» το σχολικό γίγνεσθαι του χθες με το σήμερα αποζημιώνει τους επισκέπτες του, αφού τα εκθέματα είναι μοναδικά και αποτυπώνουν με επιτυχία τη σχολική ζωή του περασμένου αιώνα.
Ξαναζωντάνεψαν το σχολείο του ‘60
Οι δύο εκπαιδευτικοί αποφάσισαν να προχωρήσουν στο εγχείρημα αυτό πριν από περίπου δύο χρόνια - «σε μια εποχή άκρατου καταναλωτισμού που έχει δημιουργήσει στα παιδιά την πεποίθηση ότι η ευμάρεια που απολαμβάνουν σήμερα ήταν δεδομένη για τα ελληνόπουλα όλων των γενεών», θα πει η κ. Τσορώνη.
Σύνδεση εποχών
Ο βασικός στόχος της δημιουργίας του μουσείου είναι η σύνδεση των εποχών. «Να συνειδητοποιήσουν τα παιδιά πως και με πενιχρά μέσα μπορεί κανείς να αγωνίζεται για ένα καλύτερο αύριο. Να αντιληφθούν ότι το χθες των παππούδων τους είναι το σήμερα για τους μαθητές των υπανάπτυκτων χωρών», λέει η κ. Ευαγγέλου.
ΕΝΑΣ ΜΑΘΗΤΗΣ
Λυπήθηκα όταν άκουσα ότι έδερναν τα παιδιά
Το μουσείο είναι ένα από τα οκτώ που λειτουργούν σε όλη τη χώρα, αλλά είναι το μόνο επισκέψιμο σε όλη την Αττική και φιλοδοξεί από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο να αποτελέσει πόλο έλξης και για τα άλλα σχολεία της περιοχής -και όχι μόνο- μέσα από τα εκπαιδευτικά προγράμματα, εμπλουτισμένα με πολύτιμες μαρτυρίες πρόθυμων παλαίμαχων δασκάλων, οι οποίοι με ζέση και ενθουσιασμό κατέγραψαν προσωπικές μαρτυρίες και εμπειρίες από την επαγγελματική τους πορεία.
«Θα επιδιώξουμε βιωματική προσέγγιση μέσα από τα προγράμματα. Ενα μέρος των δραστηριοτήτων θα περιλαμβάνει και τη χρήση νέων τεχνολογιών. Επόμενος στόχος μας είναι να στεγαστεί το μουσείο σε έναν μεγαλύτερο χώρο, είτε ιδιωτικό είτε της τοπικής αυτοδιοίκησης. Να εμπλουτιστεί και να αναγνωριστεί σε όλη την Ελλάδα», μας λέει ο διευθυντής του σχολείου, Σπύρος Χρυσούλης.
Οι μαθητές του 5ου Δημοτικού νιώθουν ανάμεικτα συναισθήματα κοιτώντας εικόνες και άγνωστα σε αυτούς σχολικά αντικείμενα. «Οταν μπήκα στο μουσείο, ένα ρίγος με διαπέρασε και ένα δέος με έκανε να ανατριχιάσω. Ηταν υπέροχα. Αν και λυπήθηκα λίγο, όταν άκουσα ότι τα παιδιά έτρωγαν ξύλο κι όταν είδα τις εικόνες που τα παιδιά ήταν ξυπόλητα στην τάξη δεν έπαψα να θαυμάζω ό,τι έβλεπα. Οταν είδα τα πράγματα αυτά, ένιωσα ασύγκριτη χαρά. Αν και δεν θα ήθελα να είμαι εκεί, θα ήθελα να ζήσω μια τέτοια στιγμή» λέει ο Θοδωρής, μαθητής της Ε’ τάξης. «Μουσεία υπάρχουν πολλά. Σαν το δικό μας όμως ελάχιστα», λέει η Λυδία.
Αλλες εποχές...
  • Ο μισθός του δασκάλου το 1960 ήταν 1.000 δραχμές
  • Την περίοδο 1963-1968 στα χωριά λειτουργούσαν μαθητικά συσσίτια.
  • Μέχρι το 1963 τα βιβλία τα πλήρωναν οι μαθητές.
  • Μέχρι το 1971 οι επιθεωρητές βαθμολογούσαν τον δάσκαλο σε πέντε τομείς, με άριστα το 25.
  • Μέχρι το 1971 στην επαρχία τα σχολεία λειτουργούσαν πρωί και απόγευμα, εκτός Τετάρτης και Σαββάτου που οι μαθητές ασχολούνταν με αθλητικές δραστηριότητες, μαθήματα Ερυθρού Σταυρού και κατηχητικό.
Αναπαράσταση
Από το Αστρος έφεραν τα ξύλινα θρανία
Ξύλινα ενιαία θρανία, μια μαθητική ποδιά, η αφίσα με τον χρόνο, τα 12 «παιδιά του» και τις 4 εποχές, το κοντύλι, βοηθήματα για τον δάσκαλο -μεταξύ αυτών και η περίφημη βέργα- μαθητικοί έλεγχοι, και φυσικά σχολικά βιβλία της εποχής. Για τη συγκέντρωση του υλικού, οι δασκάλες επισκέφθηκαν παλαιοπωλεία, παλιές βιβλιοθήκες και παλιά σχολεία, ενώ ζήτησαν και από τους γονείς των μαθητών να εμπλουτίσουν τα εκθέματα με προσφορές προσωπικών τους αντικειμένων.
«Μεγάλη δυσκολία αντιμετωπίσαμε στην εύρεση ξύλινων θρανίων τα οποία χρειαζόμασταν προκειμένου να αναπαραστήσουμε το σχολικό περιβάλλον της μεταπολεμικής πραγματικότητας. Τελικά, τα βρήκαμε στο Παράλιο Αστρος Κυνουρίας, μας παραχωρήθηκαν από το σχολείο της περιοχής και «ταξίδεψαν» ως εδώ», λένε οι δασκάλες.
ΜΑΤΙΝΑ ΔΕΜΕΛΗ

Ανακύκλωση συσκευών

Κυριακή, 6 Ιουνίου 2010

Happy summer



Happy summer everybody
look again the yellow sun
swim across the stormy waters
in the blue and little sea


Look the sunset in the beach
it is magic and too rich
kids are playing in the sea
and beginning to sing


Happy summer to all people
summer holidays beginning
swim across the stormy waters
in the blue and little sea

Πέμπτη, 3 Ιουνίου 2010

Ο άλλος μου εαυτός.......



Ο Πανούλης προσπαθεί πολύ να είναι καλό παιδί, μα δυστυχώς πάντα κάτι συμβαίνει και δεν τα καταφέρνει. Και για όλα φταίει αυτός ο απαίσιος, ο άλλος του εαυτός. 
Ο Πανούλης θα ήθελε πολύ να απαλλαγεί από τον άλλο του εαυτό, αλλά είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να ξεφορτωθείς κάποιον που δεν καταφέρνεις να συναντήσεις. Και ακόμα πιο δύσκολο να συνεννοηθείς με τους μεγάλους...

Μια μαμά για μένα.....




Ήθελα μια μαμά για μένα. Μια μαμά που να με προσέχει, να μου ανοίγει την αγκαλιά της, να με φωνάζει "καρδούλα μου", να μου φτιάχνει πατάτες τηγανητές, να μου διαβάζει παραμύθια.
Μια μαμά για μένα έψαχνα να βρω. Εντάξει;
Δεν ήταν όμως τόσο εύκολο. Γιατί η Χιονάτη, η Σταχτοπούτα, η Κοκκινοσκουφίτσα, ακόμη και ο κακός ο λύκος, αλλά και η δασκάλα μου, η γιαγιά μου και ο μπαμπάς μου, πιο πολύ απ' όλους ο μπαμπάς μου, όλα ήταν μπερδεμένα μέσα μου. Μέχρι που τη βρήκα. Ανάμεσα στον ουρανό και στη γη.
Και σ' αυτό με βοήθησε πολύ το τυχερό μου αστέρι.
Αλήθεια σας λέω!
Μια ιστορία ανθρώπινη, συγκινητική, μα πάνω απ' όλα αληθινή, γραμμένη από μια από τις σημαντικότερες Ελληνίδες συγγραφείς.
Μια ιστορία για μικρούς και μεγάλους, για όσους κάποτε έψαξαν ή ψάχνουν μια μαμά, μα και για όσους δεν έχουν συνειδητοποιήσει πόσο σημαντικό είναι να έχεις μια μαμά... για σένα.